URUGWAJ I BRAZYLIA  
     
  W obu krajach występują gatunki z podrodzaju Macrosemineum obejmując południowe obszary brazylijskiego stanu Rio Grande do Sul i w wielu miejscach Urugwaju. Zupełnie pojedyncze stanowiska obserwowano w nadrzecznych rejonach argentyńskich prowincji Corrientes i Misiones.
Urugwaj jest obszarem stosunkowo niewielkim, ale dość ważnym szczególnie dla miłośników rodzaju Notocactus. Większość kraju pokryta jest półsuchymi łąkami szybko pokrywającymi się zielenią w porze deszczowej. Klimatycznie region ten należy do strefy subtropikalnej z obfitymi opadami latem i łagodnymi zimami. Suma rocznych opadów sięga od 1000 do 1300 mm. Późną jesienią znad Atlantyku napływają zimne południowo-wschodnie wiatry. Temperatury nocą spadają zazwyczaj poniżej zera. Również w kolekcjach rośliny te znoszą dobrze spadki temperatury ale pod warunkiem całkowitej suszy. W okres wegetacji i kwitnienia wchodzą wcześnie na wiosnę należy je zatem nieco wcześniej podlewać podobnie jak Notocactusy.
Kaktusy rosną na określonych stanowiskach . są to kamieniste wzgórza, szybko po opadach drenowane, zimą wyraźnie suche. Spotykane tu gatunki od wielu lat są obecne w kolekcjach i dobrze rozpoznawane: G. denudatum, G. horstii oraz G. buenekeri (w południowej Brazylii). Prawdopodobnie stąd pochodzi też G megalothelos, G urugayense (północna część Urugwaju), G. leeanum/netrelianum, G. hyptiacanthum. W centralnej części Urugwaju spotyka się mało kaktusów jeśli nie liczyć kilku gatunków opuncji.




Urugwaj

Zielone wzgórza Sierra de Minas, Urugwaj


Trawiaste łąki San Jacinto
 


Okolice El Chuy
w pobliżu granicy z Brazylią


Kamieniste wyniesienia są siedliskiem
licznych kaktusów




Brazylia

Kanion w Rio Grande do Sul
 


Typowe łąki w okolicy Santa Maria,
Rio Grande do Sul


Rozległa łąki i formacje
przechodzące w pampę


Żródła rzeki Camaqua
 


 
 
 
 
 
  powrót do listy regionów