Opis rodzaju  
     
     
  Popularny od lat rodzaj w obrębie Cactacae obejmujący swoim zasięgiem rozległe tereny Argentyny, południowej Boliwii, znaczna część Paragwaju, Urugwaj i przyległe tereny Brazylii.
Pomimo zmieniającej się mody na poszczególne rodzaje kaktusy Gymnocalycium prawie stale cieszyły się dużym zainteresowaniem głównie z powodu szeregu zalet zarówno wyglądu roślin i ich kwiatów, jak i niezbyt wysokim wymaganiom w hodowli.

Zasięg występowania:
Obszar występowania rodzaju Gymnocalycium obejmuje rozległy obszar od prowincji Chubut na południu Argentyny (45° Pd) do południowo-wschodnich departamentów Boliwii na północy (17° Pd) i wybrzeży Urugwaju na wschodzie. Wielka Kordyliera Andów stanowi zachodnią granicę. Na tym gigantycznym obszarze grupy gatunków występują w kilku formacjach:
  • dość rozległy obszar o równomiernym rozmieszczeniu;
  • ograniczone skupienia czy nawet enklawach;
  • pojedyncze stanowiska o charakterze endemicznym. Odległości jedne od drugich to kilkadziesiąt do kilkuset kilometrów. Znaczna rozpiętość geograficzna stwarza różne warunki geo-klimatyczne dla poszczególnych grup gatunków.
Wielkość:
Od 1,5 - 3 cm (niektóre G. damsii, G. bruchii) aż do 23-30 cm średnicy (G. saglionis, G. megatae) czy formy kolumnowe (G. gibbosum, G mihanovichii) w opisach do 50 - 70cm.

G. damsii


G. saglionis



Ciernie:
Od anemicznych, krótkich (G. ragonesei) aż do wielocentymetrowych (G. cardenasianum, G. pungens) inne znowu krótsze, ale mocne i zakrzywione (G. accorugatum, G. spegazzinii).

G. ragonesei


 



Kolor skórki:
  • jasno-zielony (G. damsii)
  • ciemno-zielony (większość)
  • ceglasty (G. friedrichii, niektóre wyraźnie jako efekt ekspozycji na słońce)
  • czerwono-fioletowy (G. damsii tzw tucavocense)
  • ciemnozielony (G gibbosum, G striglianum)

G. uebelmannianum


G. friedrichii



Żebra:
Typowe i charakterystyczne podzielone są poprzecznymi załamaniami co w literaturze anglosaskiej nazwano "Chain cactus" czyli podobny do łańcucha.
Ilość od 5 (G hostii, G buenekeri), aż do 20 (stare egzemplarze, G. stellatum, G. riojense). Kształt od cienkich niemal blaszkowatych(G. friedrichii) aż do opasłych lub ledwie zaznaczonych (G. hostii, G. denudatum).

G. denudatum



Kształt:
Idealnie kulisty tylko w przypadku młodych roślin później najczęściej wyciągają się w niskie kolumny lub spłaszczają.
Typowo płasko rośnie G. platygonum, G. ragonesei.
Od razu w kształcie wąskiej kolumny G. bruchii. G. andreae v. doppianum

Wzrost:
Pojedynczy, kilka gatunków praktycznie nie tworzy odrostów, kilka zaś wzrasta wielo piętrowo, a odrosty tworzą się na wcześniej już obecnych.

G andreae v. doppianum f. fescheri



Kwiaty:
W większości duże lub bardzo duże, szczególnie kiedy pojawiają się na młodych roślinach.
  • białe (czysto białe): G. schatzlianum, G. hossei
  • białe z odcieniem szarości, różu u wielu gatunków
  • żółte: G. andreae, G. netrelianum, G. uebelmannianum
  • żółto-zielone: G. urugayense, G. michanovichii
  • różowe (różne odcienie): G. achirasence, G. horridispinum, G. monvillei
  • czerwone: G. baldianum, G. carminanthum, G. tillianum
  • niebieskawy: G. neuhuberi
 
     
  Warunki uprawy  
 

Uwagi ogólne

Uprawa kaktusów rodzaju Gymnocalycium cechują pewne odmienności zarówno w ekspozycji na słońce jak i nawadniania.
Znaczna część gatunków wymaga pewnego ocienienia, szczególnie w szklarniach, gdzie dochodzi do chwilowych, ale dość gwałtownych skoków nasłonecznienia i temperatury.
W niektórych czeskich kolekcjach można zobaczyć wyrośnięte egzemplarze w warunkach znacznego sztucznie wytworzonego zacienienia Duża ekspozycja na światło słoneczne powoduje zmianę barwy, oparzenia, a w przypadku jednoczesnego przesuszenia nawet utratę korzeni. Następująca po tym podaż wody w skrajnych przypadkach doprowadza do martwicy rozpływnej, infekcji i śmierci rośliny. Praktycznie jedyna szansa ratunku to usunięcie substratu, przesuszenie i dezynfekcja korzeni, a następnie próba ponownego ukorzenienia. W szczęśliwym przypadku roślina żyje, ale makroskopowe cechy odwodnienia (dehydratacji) nie są w całości odwracalne. Zjawisko to jest tym bardziej nasilone im starsza jest roślina.
Zjawisko dehytratacji w trakcie intensywnej wegetacji, jest oczywiście patologią w przeciwieństwie do przesuszenia w okresie spoczynku zimowego. Jest to wówczas powolny, naturalny proces zużycia wody w procesie oddychania komórkowego.
Większość gatunków w rodzaju ma stosunkowo słabe ocienienie lub wręcz symboliczne, co rekompensowane jest zmianą barwy naskórka lub zajmowaniem stanowisk cienistych. Ciekawym przykładem jest G. mihanovichii i inne z nim spokrewnione gatunki rosnące w lasach i zaroślach zrzucających na zimę liście. Latem znacznie ocienione, zimą przy obniżeniu temperatury otrzymują większą ilość promieniowania słonecznego, co powoduje zmianę barwy naskórka z zielonej na czerwono-brązową lub nawet fioletową. Co więcej, jak czytamy w historycznych opisach wypraw w regiony występowania G. mihanovichii po wydobyciu z ziemi okazu (np. 50cm wysokości!) w kilka minut w powstałej dziurze gromadziła się woda podskórna. Koresponduje to z obserwacjami w czeskich kolekcjach gdzie całe zbiory są podtopione na okres 1-2 tyg.
Jak zawsze i tu są wyjątki - w niektórych przypadkach nadmiar wody może być w oczywisty sposób niekorzystny. Do nich należą gatunki Gymnocalycium z rejonów wysokogórskich i kamienistych obszarów przedgórza Andów.


Temperatura

Gymnocalycium występują na geograficznej wysokości odpowiadającej w Europie strefie basenu M. Śródziemnego. Wiele gatunków w hodowli bez szkody wytrzymuje spadki temp. do 0°C, a pojedyncze do -10°C pod warunkiem niemal całkowitej suszy. Odmienne warunki należy stosować w przypadku gatunków z grupy G. mihanovichii i pokrewne gatunki. Są to kaktusy strefy podzwrotnikowej i ich dobre zimowanie gwarantuje temperatura około +10°C. Wiosna, to jak u innych kaktusów najtrudniejszy okres. Charakter naszego klimatu ulega wyraźnej zmianie - po zimie niemal bezpośrednio przechodzimy do typowo letnich warunków i decyzja o zapoczątkowaniu wegetacji jest stosunkowo trudna, szczególnie przy braku możliwości dogrzewania kolekcji przy nawrocie niskich temperatur.
Temperatury letnie muszą być skorelowane z wyraźnie wyższą niż w innych rodzajach wilgotnością podłoża i atmosfery.
Z własnych obserwacji mogę podać przykład 2 egzemplarzy Gymnocalycium pungens, które pewnego roku cały niemal okres wegetacji były stale w wilgotnym podłożu co w żadnym stopniu nie wpłynęło na nie szkodliwie.

RÓŻNICE DOBOWE TEMPERATURY
  • - wietrzenie przy wysokiej temperaturze w okresie upałów, dodatkowe nawilżanie
  • - różnice dobowe mają istotne znaczenie w symulacji warunków naturalnych
  • - należy unikać dużego nasłonecznienia z jednoczesnym brakiem wentylacji - często dochodzi do poparzenia roślin

TEMPERATURY LETNIE

Nie spotyka się w literaturze szczegółów dotyczących letnich temperatur, szczególnie w warunkach uprawy hodowlanej.
Region występowania (Płn. Argentyna, Urugwaj, Paragwaj, Boliwia) to strefa podzwrotnikowa o zmiennej ilości opadów i wysokości 100-2300 m n.p.m. Pomimo takiego zróżnicowania nie ma praktycznie terenów o charakterze półpustynnym i skrajnych temperaturach co obserwuje się w niektórych regionach Meksyku i na południu USA.
Ogólnie panuje pogląd, że kaktusy z rodzaju Gymnocalycium lepiej tolerują umiarkowane temperatury, w granicach 20-30°C, przy jednocześnie dużej wilgotności powietrza i częściowe ocienienie.


Nawadnianie

W okresie zimowym kaktusy z rodzaju Gymnocalycium tolerują praktycznie całkowity brak wody przy temperaturze ok. 5-7°C. Wyjątek stanowią gatunki z grupy G. anisitsii, G. damsii i G. mihanovichii - podobnie jak w warunkach naturalnych zimują one w temperaturach 7-14°C i przy stosunkowo podwyższonej wilgotności podłoża. Nieco wyższe temperatury można również stosować w zimowaniu gatunków pochodzących z południowej Brazylii i Urugwaju.
Trudnym okresem jest wznowienie nawadniania na wiosnę. Zmienność klimatu w Polsce powoduje, że po okresie słonecznej i dość ciepłej pogody (temperatury w ciągu dnia 10-15°C) przychodzą nawet kilkutygodniowe okresy ochłodzenia (0-5°C) z opadami deszczu i śniegu. Przy wczesnym podlaniu roślin w dalszym okresie konieczne jest utrzymywanie temperatury zapobiegającej ewentualnemu gniciu korzeni. W dalszym przebiegu sezonu wegetacyjnego częstość nawadniania powinna uwzględniać temperaturę i nasłonecznienie, tak aby nie dopuścić do trwałego przesuszenia roślin. Pozostałe zasady podlewania nie odbiegają w istotny sposób od stosowanych w innych rodzajach:
  • - nie podlewać w okresie silnych upałów wodą o zbyt niskiej temperaturze
  • - nie podlewać w godzinach południowych
  • - w miarę możliwości stosować miękką wodę (deszczówkę)
  • - stosować nawożenie w zmniejszonych dawkach, ale częściej (ok. co 2-3 nawodnienie)
  • - stosować 50-70% zalecanej dawki nawożenia przy silnym i szybkim parowaniu wody z podłoża
  • - ilość wody i częstość podlewania dostosować do wielkości doniczki oraz rodzaju substratu - im bardziej mineralne podłoże, tym częściej może wymagać uzupełnienia wilgoci
Techniki podlewania są różne, najczęściej zależy to od wielkości kolekcji. W mniejszych można podlewać każda roślinę z osobna, w większych czy produkcyjnych często stosuję się technikę zalewowa z podsiąkaniem.
W kolekcji znajduje się ponad 2000 doniczek co powoduje że podlewanie zajmuje do 4 godzin raz na 7 - 10 dni. Praktycznie nie stosuje polewania roślin czy spryskiwania. W trakcie upałów dodatkowo nawilżane jest powietrze w szklarni.

Nawadnianie siewek i wysiewów:
Zależnie od techniki wysiewania stosuje się odpowiednio częste nawadnianie wysiewów. Należy pamiętać, że wysiewanie nasion do czysto mineralnego podłoża wiąże się z koniecznością dokarmiania siewek w trakcie wegetacji, choć dawki nawozów nie powinny przekraczać 30% stężenia rutynowego. Siewki wschodzące wcześnie (marzec - maj) pod koniec wegetacji są na tyle duże, że mogą być traktowane jak rośliny starsze i zimować sucho. Praktycznie nie stosuję wysiewów lipiec - sierpień, ze względu na wysokie temperatury i konieczność utrzymywania wilgoci w trakcie zimy.


Podłoże

Kaktusy rodzaju Gymnocalycium cechuje się stosunkowo dużą tolerancją na skład i strukturę podłoża. W swojej kolekcji posiadam kilkuletnie siewki dobrze rosnące w monokulturze, jak i w różnych kombinacjach poszczególnych składników. Wydaje się, że czynnik glebowy nie jest tak istotny jak odpowiednia i równomierna podaż wody. Również dane z literatury wskazują na drugorzędność składu podłoża w stosunku do jego struktury i warunków wilgotności gleby jak i powietrza. Kaktusy w znacznej większości rosną w warunkach ubogich w składniki mineralne dlatego pewne znaczenie ma skorelowanie rodzaju podłoża do dawek nawozów mineralnych.
Pozostałe elementy konstrukcji podłoża są podobne jak w uprawie większości kaktusów (drenaż na dnie doniczki, drenaż wokół szyjki korzeniowej i inne).

SKŁADNIKI PODŁOŻA
  • frakcje mineralne
    • piasek gruboziarnisty
    • drobny żwir
    • keramzyt frakcji 0-5 mm
    • preparowany żużel piecowy
    • glina sezonowana
    • przesiany łom skalny
    • łupek
  • frakcje glebowe
    • ziemia liściowa (najlepiej bukowa)
    • kompost ściółki leśnej
    • kwaśne gleby pochodzenia wapiennego z terenów górskich
  • frakcje organiczne
    • torf przesiany
    • węgiel drzewny
  • dodatki
    • drobno mielona siarka
    • siarczan baru
    • gips uwodniony
Właściwa struktura substratu zapewnia zarówno dobre warunki rozwoju korzeni, odpowiednią pojemność wodną przy jednoczesnym dobrym przewietrzaniu bryły korzeniowej.
Substrat do wysiewów to:
  • - drobno mielony węgiel drzewny,
  • - gruboziarnisty piach,
  • - preparowany drobny żużel piecowy,
  • - siarka mielona,
  • - siarczan baru.
Wszystkie składniki po nawilżeniu są sterylizowane mikrofalowo.
Część autorów dodatkowo zaleca odkażanie chemiczne nadmanganianem potasu, chinozolem, środkami p-grzybiczymi.
 
  Nomenklatura  
     
     
     
  W wyniku wieloletnich zmian w mianownictwie gatunków w rodzaju Gymnocalycium część nazw ma znaczenie historyczne, część jest już formalnie nieaktualna lub o zmienionej lokalizacji, pozostałe zaś aktualne i oficjalnie obowiązujące.
Zrozumiała choć nie zawsze akceptowana jest tendencja do nadawania nowych nazw gatunkowych roślinom będącym często tylko formami już wcześniej opisanych. Uznanie rośliny jako nowy gatunek czyli tzw. "walidacja" poprzedzona jest wieloletnimi czasem obserwacjami i badaniami o charakterze botanicznym (z zakresu systematyki roślin), ale również geograficznym.
Co kilka lat obserwujemy próby nowego, ale nie zawsze uzasadnionego podziału rodzaju Gymnocalycium, co wprowadza dodatkowy zamęt u hodowców - amatorów mniej doświadczonych czy nie zawsze znających zasady systematyki i łacińską nomenklaturę botaniczną.
W obrębie rodzaju jest szereg gatunków, których rozpoznanie jest bardzo łatwe prawie dla każdego kaktusiarza. Ich wygląd jest tak charakterystyczny, że już siewki 2-3 letnie są łatwe do odróżnienia (np. G. ragonesei, G. pediopylium). Inne dobrze różnicują się w następnych latach (G. gibbosum, G. spegazzinii, G. pflanzii, G. eurypleurum), a część dopiero po pierwszym zakwitnięciu (grupa czerwono żółto czy fioletowo kwitnąca). Jest to szereg roślin o znacznym podobieństwie morfologicznym, co przy obserwowanej dywergencji cech zewnętrznych nawet w obrębie kontrolowanego wysiewu dodatkowo stwarza trudności w opisie posiadanej rośliny. Dla ilustracji - pewnego roku wysiałem w sumie kilkaset nasion pochodzących z tej samej rośliny zapylonej z drugą o makroskopowych cechach jednogatunkowości. Już w 2 roku obserwowałem znacznego stopnia zróżnicowanie cech morfologicznych, co pogłębiało się z wiekiem roślin, chociaż główne cechy gatunkowe pozostawały niezmienne. Prawdopodobna dywergencja spotykana jest w warunkach naturalnych i z biegiem pokoleń może prowadzić do powstania nowej formy czy nawet odmiany.


Poniżej przykłady jak nazwy mniej lub bardziej znane przemianowano i grupowano z biegiem czasu i po analizie parametrów botanicznych.

Nazwa pierwotna Nazwa formalna
G. asterium lub asterias G. stellatum
G. artigas G. urugayense
G. baldianum var. albiflorum G. rosae
G. bozsingianum G. castellanosi var. bozsingianum
G. brachyanthum G. monvillei ssp. gertrudae v confusa
G. brachypetalum G. gibbosum v. brachypetalum
G. caespitosum G. gibbosum f. caespitosum
(Lawrence, 1939)
G. cardenasianum G. spegazzinii ssp. cardenasianum
G. chacoense G. chiquitanum forma z małymi kwiatami
G. comparapense G. pflanzii v. zegarrae
G. depressum G. marsoneri (hort. nn Pazout, 1964)
G. doppianum G. andreae var. fechseri
G. eluhilton lub euhilton G. catamarcense (Meregalli, 1985)
G. eytianum G. marsoneri
G. ferocior nazwa katalogowa Uhlig (U 1040)
G. ferox G. castellanosi
G. ferrari G. mucidum
G. frankianum G. rosae? (nn Rausch 1994)
G. fricianum G. marsonieri
G. gerardii G. gibbosum (Y. Ito, 1981)
G. gibbosum v. leonense G. gibbosum v. chubutense
G. gibbosum v. nigrum G. gibbosum v. brachypetalum
G. gibbosum v. schlumbergeri G. gibbosum v. reductum
G. glaucum G. mucidum (F. Ritter, 1963)
G. grandiflorum G. mostii
G. griseo-pallidum G. anisitsii
G. guanchnense G. hossei (Schutz, 1947)
G. hamatum G. marsoneri (F. Ritter, 1980)
G. hammerschmidii G. chiquitanum (Backeberg, 1963)
G. hennissii G. quehlianym x G. platense (hort)
G. horridispinum G. monvillei ssp. horridispinum
G. intertextum G. bodebenderianum ssp. intertextum
G. izozogsii G. pflanzii v. lagunillasence
G. joossensianum G. anisitsii
G. kurtzianum G. mostii v. kurtzianum
G. leeanum G. urugayense
G. loricatum G. spegazzinii
G. lumbrerasence G. schickendantzii
G. matoense G. marsoneri ssp. matoense
G. mazanense G. hossei
G. megatae G. marsoneri ssp. matoense
G. michoga G. schickendantzii
G. millaresi G. pflanzii
G. monvillei v. grandiflorum G. mostii
G. nidulans G. hossei
G. nigriareolatum G. hybopleurum
G. occultum G. stellatum ssp. occultum
G. onychacanthum G. marsoneri
G. ourselianum G. monvillei
G. platygonum G. riojense
G. polycephalum G. hossei
G. pseudomalacocarpus G. marsoneri
G. pugionacanthum G. hybopleurum
G. sigelianum G. capillaense
G. stenopleurum G. friedrichii
G. sutterianum G. capillaense
G. tilcarense G. (d. brachycalycium) saglionis
v. tilcarense
G. tudae G. megatae
G. weissianum G. mazanense
G. zegarrae G. pflanzii
 
  Semiologia  
     
     
     
  [ ... wprowadzenie ... ]

Nazwa Znaczenie
accorrugatum bez zagłębień na żebrach
alboareolatum białe areole
alboareolatum v. ramosum rozrasta się poduszkowato,
liczne odrosty
albispinum białe ciernie
ambatoense od nazwy lokalizacji - Sierra Ambato, Catamarca, Argentyna
amerhauseri od nazwiska H. Amerhausera
andreae od nazwiska W. Andreae
andrae fa. svecianum od nazwiska F. Svec
andreae subsp. carolinense od nazwy lokalizacji - Carolina,
Sierra de San Luis, San Luis, Argentyna
andreae var. grandiflorum duże kwiaty
angelae od imienia żony Roberto Kieslinga -
- Angeles Graciela Lopez
anisitsii od nazwiska profesora J. Daniel Anisits
anisitsii subsp. multiproliferum liczne odrosty
antherosthele kwitnący pillar
armatum uzbrojony
artigas od nazwy lokalizacji, Urugwaj, departament Artigas
baldianum od nazwiska Baldi (przyjaciel Spegazziniego)
baldianum var. albiflorum biały kwiat
bayrianum od nazwiska A. Bayr (z Ogrodu Botanicznego w Steyr)
berchtii od nazwiska L. Bercht
bodenbenderianum od nazwiska H. Bodenbender
bodenbenderianum subsp. intertextum pośrednia forma
borthii od nazwiska H. Borth
bruchii od nazwiska C. Bruch
bruchii var. brigittae od imienia Brigitte Piltz, żony J. Piltza
bruchii var. niveum śnieżno biały
buenekeri od nazwiska H. Buenecker
calochlorum piękna zieleń
calochlorum var. proliferum dający odrosty
capillaense od nazwy lokalizacji - Capilla del Monte, Sierra Chica, Cordoba. Argentyna
cardenasianum od nazwiska prof. M. Cardenas
castellanosii od nazwiska prof. A. Castellanos
castellanosii var. armillatum silnie ucierniony, uzbrojony
castellanosii var. bozsingianum od nazwiska F. Bozsing
catamarcense od nazwy lokalizacji - Catamarca, Argentyna
catamarcense subsp. acinacispinum ciernie przypominające szable
catamarcense subsp. catamarcense fa. belense od nazwy lokalizacji - Cuesta da Belen Catamarca Argentyna
catamarcense subsp. catamarcense fa. ensispinum obficie ucierniony
catamarcense subsp. catamarcense fa. montanum górski
catamarcense subsp. schmidianum od nazwiska H. Schmid
chiquitanum od nazwy lokalizacji, Boliwia,
Prov. Chiquitos
chuquisacanum od nazwy lokalizacji, Boliwia,
Dept. Chuquisaca
damsii od nazwiska E. Dams
damsii var. multiproliferum liczne odrosty
delaeti od nazwiska F. De Laet
denudatum obnażony (ubogi w uciernienie)
denudatum x Jan Suba od nazwiska J. Suba
erinaceum haczykowaty
erinaceum var. paucisquamosum mocno łuskowaty
eurypleurum szerokie żebra
ferrari od nazwiska O. Ferrari
gibbosum garbkowate żebra
gibbosum subsp. ferox silnie ocierniony
gibbosum subsp. gibbosum var. brachypetalum krótkie płatki kwiatowe
gibbosum subsp. gibbosum var. gibbosum fa. cerebriforme kształt przypominający mózg
gibbosum subsp. gibbosum var. chubutense od nazwy lokalizacji, Argentyna, Prov. Chubut
glaucum szaro-niebieski
grandiflorum o dużych kwiatach
guanchinense od nazwy lokalizacji, Argentyna, Prov. La Rioja, Cuesta Guanchin
guerkeanum od nazwiska profesora M. Güerke
hamatum haczykowaty
heidiae x od imienia Heidemarie Neuhuber,
żony G. Neuhubera
horstii od nazwiska L. Horst
hossei od nazwiska profesora C. Hosseus
hyptiacanthum o rozpostartych cierniach
joossensianum od nazwiska Joossens
kieslingii od nazwiska R. Kiesling
kieslingii fa. albiareolatum o białych areolach
kieslingii fa. castaneum o orzechowej barwie
kurtzianum od nazwiska F. Kurtz
leeanum od nazwiska J. Lee
leeanum var. brevispinum o krótkich cierniach
leeanum var. netrelianum od nazwiska G. Netrels
leeanum var. roseiflorum różowe kwiaty
leptanthum rzadko kwitnący
marquezii od nazwiska J. L. Marquez
marsoneri od nazwiska O. Marsoner
marsoneri subsp. matoense od nazwy lokalizacji, Brazylia,
Mato Grosso
mazanense od nazwy lokalizacji Argentyna,
Prov. La Rioja, Mazan
mazanense var. breviflorum o krótkich kwiatach
mazanense var. roseiflorus różowe kwiaty
megalothelos o dużych brodawkach
megalothelos var. delaetianum od nazwiska De Laet
megatae od nazwiska M. Megata
melanocarpum o ciemnych owocach
mesopotamicum od nazwy lokalizacji, Argentyna, Prov. Corrientes, Mesopotamia lub pochodzący
z międzyrzecza
michoga czeski wyraz oznaczający dziwny, niezwykły
mihanovichii od nazwiska N. Mihanovic (organizator wypraw)
mihanovichii var. friedrichii od nazwiska A. M. Friedrich
mihanovichii var. piraretaense od nazwy lokalizacji Pirareta k. Praguari
mihanovichii var. stenogonum o małych żebrach
millaresii od nazwy lokalizacji, Boliwia, Dept. Potosi, Prov. Saavedra, Millares
monvillei od nazwiska M. de Monville
monvillei subsp. achirasense od nazwy lokalizacji, Argentyna, Prov. San Luis, Achiras
monvillei subsp. achirasense var. achirasense fa. villamercedense od nazwy lokalizacji Villa Mercedes, Argentyna, San Luis
monvillei subsp. achirasense var. chacrasense od nazwy lokalizacji, Las Chacras
monvillei subsp. achirasense var. echinatum uciernienie haczykowate
monvillei subsp. achirasense var. kainradliae od nazwiska Andrea E. Kainradl
monvillei subsp. achirasense var. orientale zajmujący wschodnie granice występowania
monvillei subsp. gertrudae od imienia Gertrud Lugmayr
monvillei subsp. gertrudae var. confusa rozrastający się regularnie
monvillei subsp. horridispinum o niebezpiecznych cierniach
monvillei var. coloratum wielokolorowy
monvillei var. grandiflorum o dużych kwiatach
monvillei var. steineri od nazwiska A. Steiner
multiflorum wielokwiatowy
mostii od nazwiska C. Most
mucidum przypominający pokrycie pleśnią
neuhuberi od nazwiska G. Neuhuber
nidulans w kształcie ptasiego gniazda
nigriareolatum o czarnych areolach
nigriareolatum var. nigriareolatum fa. carmineum karminowy kwiat
nigriareolatum fa. coloratum wielokolorowy
nigriareolatum var. densispinum o grubych cierniach
nigriareolatum var. simoi od nazwiska A. Simo
oenanthemum kwiaty o kolorze czerwonego wina
obductum niepozorny
ochoterenae od nazwiska profesora Ochoterena
ochoterenae subsp. herbsthoferianum od nazwiska G. Herbsthofer
ochoterenae subsp. vatteri od nazwiska E. Vatter
ochoterenae subsp. vatteri var. altautinense od nazwy lokalizacji, Argentyna,
Prov. Cordoba, Altautina
ochoterenae var. scoparium ciernie miotlaste
paediophilum otaczający się odrostami (dosł. "dziećmi")
paraguayense od nazwy lokalizacji Paragwaj
parvulum mały, drobny
parvulum var. amoenum piękny, urzekający
pflanzii od nazwiska K. Pflanz
pflanzii subsp. argentinense od nazwy lokalizacji, Argentyna
pflanzii subsp. dorisiae od imienia Doris Amerhauser żony
H. Amerhausera
pflanzii var. eytianum od nazwy lokalizacji, Boliwia, Dept. Santa Cruz, Prov. Cordillera, Eyti
pflanzii var. izozogsii od nazwy lokalizacji, Boliwia, Dept. Santa Cruz, Prov. Cordillera, Izozog Basin
pflanzii var. izozogsii fa. chuquisacanum od nazwy lokalizacji, Boliwia, Dept. Chuquisaca
pflanzii var. lagunillasense od nazwy lokalizacji, Boliwia, Prov. Cordillera, Dept. Santa Cruz, Lagunillas
pflanzii var. millaresii od nazwy lokalizacji, Boliwia, Prov. Saavedra, Millares
pflanzii var. riograndense od nazwy lokalizacji, Boliwia Dept. Santa Cruz, Prov. Valle Grande, brzegi Rio Grande
platense od nazwy lokalizacji, Argentyna, Prov. Buenos Aires, Sierra de la Ventura,
Rio de la Plata
poeschlii od nazwiska J. Pöschl
proliferum Proliferujący
pugionacanthum o sztyletowatych cierniach
quehlianum od nazwiska L. Quehl
ragonesei od nazwiska S. Ragonese
rauschii od nazwiska W. Rausch
reductum Spłaszczony
reductum var. leucodictyon o jasnej wełnie na szczycie
riojense od nazwy lokalizacji, Argentyna, Prov.
La Rioja
riojense subsp. kozelskyanum od nazwiska Kozelský
riojense subsp. kozelskyanum var. mirandense od nazwy lokalizacji, Argentyna, Prov.
La Rioja, Cuesta Miranda
riojense subsp. kozelskyanum var. sanjuanense od nazwy lokalizacji, Argentyna, Prov.
San Juan
riojense subsp. paucispinum rzadko ucierniony
riojense subsp. paucispinum var. guasayanense od nazwy lokalizacji, Argentina, Prov.
Santiago del Estero, Sierra de Guasayan
riojense subsp. paucispinum var. platygonum rosnący płasko
riojense subsp. piltziorum od nazwiska J. Piltz
riojense subsp. riojense var. guthianum od nazwiska F. Guth
riojense subsp. var. pipanacoense od nazwy lokalizacji, Argentyna, Prov.
Catamarca, Salar de Pipanaco
ritterianum od nazwiska F. Ritter
rosae od imienia Rosa Till, żony H. Till'a
saglionis od nazwiska J. Saglion
saglionis subsp. tilcarense od nazwy lokalizacji, Argentyna, Prov.
Jujuy, Tilcara
schatzlianum od nazwiska S. Schatzl
schickendantzii od nazwiska Schickendantz
schroederianum od nazwiska Dr. J. Schröder
schroederianum subsp. bayense od nazwy lokalizacji, Argentyna, Prov.
Buenos Aires, Sierras Bayas
schroederianum subsp. paucicostatum nieliczne żebra
schuetzianum od nazwiska B. Schütz
sigelianum od nazwiska C. Sigel
spegazzinii od nazwiska profesora C. Spegazzini
spegazzinii var. major forma duża
spegazzinii var. punillense od nazwy lokalizacji, Argentyna, Prov.
Salta, Rio de Los Conchas, La Punilla
stellatum kształt przypominający gwiazdę
stellatum subsp. occultum ukryty
stellatum var. flavispinum o żółtawych cierniach
stellatum var. kleinianum od nazwiska O. Klein
stellatum var. obductum niewidoczny
stellatum var. zantnerianum od nazwiska A. Zanter
stenopleurum o cienkich żebrach
striglianum od nazwiska F. Strigl
stuckertii od nazwiska H. Stuckert
sutterianum od nazwiska W. Sutter
taningaense od nazwy lokalizacji, Argentyna, Prov.
Cordoba, Taninga
terweemeanum od nazwiska Ter Weeme
tillianum od nazwiska H. Till
tudae od nazwiska H. Tudo
tudae var. bolivianum od nazwy lokalizacji habitat, Boliwia
uebelmannianum od nazwiska W. Üebelmann
uruguayense od nazwy lokalizacji Uruguay
valnicekianum od nazwiska J. Valnicek
valnicekianum var. polycentralis o licznych cierniach centralnych
weissianum od nazwiska H. Weiss
zegarrae od nazwiska G. Zegarra