Gymnocalycium denudatum
(Link i Otto) Pfeiffer, Abbild. u. Beschr.bluh.Cact. (1845), Link i Otto, Icon. Plant.Rar. 17 (1828) - jako Echinocactus denudatus.

Najdłużej obecny w kolekcjach gatunek, w przeszłości wyróżniano liczne odmiany, w wiekszości jednak były to tylko formy stanowiskowe. Dużym powodzeniem cieszą się nasiona ze stanowisk naturalnych, gdyż większość roślin pochodzi z kolekcji od pokoleń rozmnażanych w Europie. Kulista roślina z wiekiem niskokolumnowa, wolno rosnąca, zielona z połyskiem, średnica do 6-8 cm, wysokość 3-4 cm, w kolekcjach często więcej. Żebra zazwyczaj 5, maksymalnie 8, płaskie, węzły ledwie zaznaczone. Areole wyraźne z białą wełną. Ciernie tylko promieniste, białe do kremowych, 3-5 o długości 15-20 mm, przylegające do rośliny, często powykręcane przypominające odnóża pająka. Kwiaty czysto białe, dł. 5 i śr. 7 cm. Owoc wydłużony, zielony.
Brazylia. Rio Grande do Sul. Pn. Urugwaj. Tacuarembo.
Lokalizacja w Argentynie (Misiones) i Paragwaju wątpliwa.


Roślina zielona z połyskiem,
średnica do 6-8 cm.
Żebra zazwyczaj 5, maksymalnie 8.


Kwiaty
zazwyczaj
białe.


Z wiekiem osiąga maksymalnie
8 żeber i wysokość do 15 cm
(w kolekcji).


Niektóre formy
mają kremowy odcień
i wydłużony kształt kwiatów.


Kultywar sygnowany
jako "Jan Suba" posiada
niemal nienaturalny
purpurowy kolor kwiatów.


Wiekowy egzemplarz
cv Jan Suba
o średnicy całej grupy
ok. 20 cm.


 
 
 
 
 
  powrót do listy gatunków